Έβαλαν τον κόσμο να σκεφτεί το πρόβλημα όχι να του το κάνουν εφιάλτη

0
167

Βράδυ Σαββάτου, το μυαλό μου γυρίζει ένα χρόνο πίσω, όταν ο κορονοϊός 1η Νοεμβρίου 2020 εκεί που έβλεπα τηλεόραση μ’ έκανε να πέσω στα τέσσερα και να μην ξέρω τι μου γίνεται και μετά από 20 μέρες “σιωπηλής καραντίνας” βρέθηκα “φουσκωμένος” αντισώματα και καλά στην υγεία μου.

Είχα πει δεν θα κάνω το εμβόλιο όσο έχω τα αντισώματα και όλο αυτό το διάστημα θα ζω σαν να μην υπάρχει ιός. Προσέχω, αντισηπτικό στα χεράκια, όχι μάσκα, καθώς δεν φοράει κανένας, και αποστάσεις όταν βρίσκομαι με κόσμο όπως στο σούπερ – μάρκετ.

Αυτό είπε η κυβέρνηση και αυτό κάνουν όλοι. Δεν το κάνω επειδή έτσι μου ήρθε. Ακόμα και στο γήπεδο που πήγα με την Εθνική Ελλάδος ήτανε αδύνατον να κρατήσω αποστάσεις, αλλά αποδεικνύει ότι δεν φοβόμουν να κινηθώ ανάμεσα σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους. Αν έβλεπα Ελληνικές ειδήσεις πιθανόν να ήμουν κλεισμένος στο σπίτι μου ακόμα.

Εδώ το κράτος μας έδωσε το περιθώριο να προσέχουμε ο καθένας από μόνος του. Προσωπική υγιεινή και αποστάσεις. Θέλεις να κάνεις το εμβόλιο; Πάνε να το κάνεις. Δεν θέλεις; Μην πας να το κάνεις, όμως πρόσεχε. Τέλος. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Και να που ξημέρωσε Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2021, μια μέρα που είχα αποφασίσει να κάνω το εμβόλιο για να τελειώνω με αυτή την υπόθεση. Πίνω δυο γουλιές καφέ, βάζω τη φόρμα, μπουφάν, σκούφο και πάω να κάνω το εμβόλιο.

Το ειδικά διαμορφωμένο φορτηγάκι, για όσους δεν έχουν κλείσει ραντεβού, είναι στην πλατεία ήδη, 300 μέτρα από το σπίτι μου, από τις 9 καθώς οι εμβολιασμοί ξεκινούν στις 10.Φτάνω κι εγώ 9:45 και βλέπω ήδη 32 άτομα να περιμένουν στους -2.

Συμπληρώνω το έντυπο και κάθομαι στην ουρά. Το τοπικό κανάλι παίρνει πλάνα από τον κόσμο καθώς και δηλώσεις από άτομα μεγάλης ηλικίας και το περιπολικό της αστυνομίας ήρθε να δει αν όλα πάνε καλά.

Όσο η ώρα περνά έρχονται κι άλλα άτομα κάθε ηλικίας και κάθε εθνικότητας. Εντύπωση μου προκαλούν τα ανήλικα παιδιά, γύρω στα 11 αν μέτρησα σωστά, ηλικίας από 14 μέχρι 17 χρονών που ήρθανε μόνα τους, χωρίς τη συνοδεία των γονιών τους.

Όπως εμείς μικρά πηγαίναμε στο σινεμά για δούμε καμιά ταινία του Στάθη Ψάλτη, έτσι αυτά ήρθανε δυο παρέες πιάσανε τα έντυπα και στήθηκαν στην ουρά.

Η ώρα περνά, γύρω στα15 άτομα την ώρα εμβολιάζονται και αρχίσαμε όλοι στην πλατεία τους παραδοσιακούς χορούς για να ζεσταθούμε.

Ήρθε η ώρα μου, βγάζω το μπουφάν, από κάτω κοντομάνικο, που θες αριστερό ή δεξί, λεω αριστερό. Μέχρι να το πω με τσιμπά, κολλάει το τσιρότο η νοσοκόμα και η άλλη κοπέλα περνά στο σύστημα μέσω του λάπτοπ της, τα στοιχεία μου.

Χρόνος 00:02:12 ίσως ο πιο γρήγορος εμβολιασμός της ημέρας. Τρέχω στον μπαρμπέρη απέναντι, πατάω κι ένα κούρεμα και ήρθα σπίτι να πιω καφέ και να γράψω το κειμενάκι.

Στην δουλειά μου όλοι το είχανε κάνει εδώ και μήνες. Κανένας δεν τους υποχρέωσε. Όμως το έκαναν και όταν άρχισα να τους ρωτάω έναν έναν, με τρόπο, αν εμβολιάστηκαν, ούτε ένας δεν είπε, “εγώ διαβάζω τον τάδε από το Facebook και δεν το κάνω” ή “εγώ ακούω τον τάδε στην τηλεόραση και δεν το κάνω”.

Αντίθετα, σχεδόν όλοι, άντε οι περισσότεροι μου είπανε…γιατί να μην ΔΕΝ το κάνω;

Όσους μπόρεσα να πιάσω κουβέντα, μου είπανε πως χάσανε άτομα από το περιβάλλον τους και έζησαν δύσκολες στιγμές. Πράγμα που σημαίνει ότι το πέρασαν. Ίσως έτσι και να προχώρησε και η ανοσία. Αν σκεφτεί κανείς ότι εγώ 1 χρόνο μετά έκανα το εμβόλιο, πόσοι άλλοι περπατούσαν γύρω μου στην ίδια κατάσταση όλο αυτό το διάστημα;

Το μόνο που φοβόμουν ήτανε όταν δεν είχα κάνει εξετάσεις. Δεν γνώριζα αν έχω τίποτα. Άκουγα θρομβώσεις, εγκεφαλικά, καρδιακά, και με έπιανε κρύος ιδρώτας.
Εκτός τα παραπανίσια μου κιλά, τι άλλο μπορούσα να έχω; Δεν ήξερα! Αλλά για να κάνεις εδώ πάνω μια εξέταση σε κλείνουν ραντεβού σε 3 μήνες. (Ένα θέμα που το αναλύσουμε σε άλλο αρθράκι).

Γι’ αυτό να μην γκρινιάζεται για τα ελληνικά νοσοκομεία, γιατρούς και νοσηλευτές. Στην πατρίδα μας έχουμε το φιλότιμο. Το οποίο με τους μετανάστες απλώνεται και αυτό στον πλανήτη. Κι εδώ οι Ελληνίδες νοσηλεύτριες έκαναν το θαύμα τους! (Ένα θέμα που το αναλύσουμε σε άλλο αρθράκι).

Οπότε μην φαντάζεστε ότι όλα εδώ πάνω είναι ρόδινα. Κι εδώ έχουν τεράστια προβλήματα, απλά δεν τα βγάζουν παραέξω. Δεν έχουν στην τηλεόραση τους 20 κανάλια από το πρωί μέχρι το βράδυ να λένε ότι θέλουν. Δεν έχουν παράθυρα στις ειδήσεις τους και αυτές κρατάνε 15 λεπτά και όχι ώρες ολόκληρες. Στις ειδήσεις τους λένε αυτά που πρέπει να μάθει ο πολίτης και τον αφορούν άμεσα, όχι για το Instagram της Τούνη.

Κανένας δεν είπε πάνε να το κάνεις αλλιώς δεν δουλεύεις. Απολύεσαι!

Έβαλαν τον κόσμο να σκεφτεί και όχι να τον παρασύρουν. Τον έβαλαν να δει το πρόβλημα όχι να του το κάνουν εφιάλτη.

Leave a reply

Please enter your comment!
Please enter your name here