Τα τελευταία χρόνια βλέπω όλο και περισσότερο ένα φαινόμενο: ανθρώπους που φεύγουν στο εξωτερικό και μαζί με τη βαλίτσα παίρνουν και μια κάμερα για να καταγράφουν την “ευτυχία” τους.
Θα τους χωρίσω, ίσως άδικα, σε δύο κατηγορίες.
Στους νέους που φεύγουν να ανοίξουν φτερά.
Και στους άλλους. Εκείνους που φεύγουν από ανάγκη.
Η πρώτη κατηγορία
Φεύγει ο πιτσιρικάς ή η πιτσιρίκα για Σουηδία, Νορβηγία, Γερμανία.
Πρώτο επεισόδιο: κλάμα στη γειτονιά.
Δεύτερο: κλάμα στο αεροδρόμιο.
Τρίτο: “Το ψωμί της ξενιτιάς” υπόκρουση λες και γυρίζεται εθνικό δράμα.
Και μετά αρχίζει η παραγωγή περιεχομένου.
Η ξενιτιά γίνεται content.
Βίντεο για το πόσο καθαρά είναι όλα.
Για τα τρένα που έρχονται στην ώρα τους.
Για τα λεωφορεία που δεν αργούν.
Για μισθούς, παροχές, επιδόματα.
Για weekend αποδράσεις, brunch, σχέσεις, snow vibes και “my life abroad”.
Κάπου εκεί ο μετανάστης γίνεται creator.
Μετά influencer.
Μετά σύμβουλος ζωής.
Και η μετανάστευση αρχίζει να πλασάρεται σαν lifestyle.
Σαν φίλτρο Instagram.
Σαν να μην υπάρχει μοναξιά.
Σαν να μην υπάρχει γλωσσικός τοίχος.
Σαν να μην υπάρχουν νύχτες που κοιτάς το ταβάνι και λες “τι κάνω εγώ εδώ;”.
Γιατί αυτά δεν φέρνουν views.
Η δεύτερη κατηγορία
Υπάρχει κι ο άλλος μετανάστης.
Ο σαραντάρης πατέρας.
Που δεν ήρθε να γίνει content creator.
Ήρθε να επιβιώσει.
Μένει σε δωμάτιο με άλλους.
Τρώει πρόχειρα.
Μετράει ευρώ και κορόνες.
Στέλνει χρήματα πίσω στη γυναίκα και στα παιδιά.
Πληρώνει δύο ζωές σε δύο χώρες.
Δεν τραβάει βίντεο “day in my life”.
Δεν ανεβάζει reels.
Δεν δείχνει τη μοναξιά σε stories.
Σκάβει αθόρυβα για να ετοιμάσει έδαφος να φέρει την οικογένεια πάνω.
Αυτός δεν διαφημίζει ευτυχία.
Αυτός πληρώνει το τίμημα της.
Κι εκεί είναι η διαφορά.
Ο ένας πολλές φορές δείχνει την ξενιτιά σαν βιτρίνα.
Ο άλλος τη ζει σαν βάρος.
Κανείς δεν έχει μονοπώλιο στην αλήθεια.
Αλλά δεν είναι όλες οι μεταναστεύσεις ίδιες.
Και κυρίως:
δεν είναι ό,τι ανεβαίνει στα social πραγματική ζωή.
Η ευτυχία που διαφημίζεται συχνά είναι η πιο επιμελημένη μορφή μοναξιάς.
Και ίσως εκεί είχε δίκιο η Μαλβίνα, όταν είχε πει «Με φοβίζουν οι άνθρωποι που διαφημίζουν την ευτυχία τους».
Επίλογος
Μακάρι να πετύχουν όλοι αυτό που ονειρεύτηκαν όταν έφυγαν.
Οι νέοι που ψάχνουν αρχή.
Οι μεγαλύτεροι που κουβαλούν οικογένειες στις πλάτες.
Η μετανάστευση δεν είναι ούτε παραμύθι ούτε καταδίκη.
Είναι αγώνας.
Και για να τον αντέξεις θέλει δύναμη, επιμονή — και λίγη λιγότερη διαφήμιση της ευτυχίας.
